Atölyeler anasayfa
E-mail adresiniz:
 Şifreniz: Beni Hatırla
Öykü Atölyesi
38 konu, 61 üye
http://atolyeler.edebiyatdefteri.com/atolyedetay/39/oyku-atolyesi.html
  + Tüm tartışmalar
  + Yeni tartışma aç
  + Tüm mutfak
  + Yeni ürün ekle
  + Tüm kütüphane
  + Yeni bilgi ekle
  + Tüm haberler
  + Yeni haber gönder
  + Hakkımızda
  + Kurallarımız
  + Yöneticiler
  + Tüm üyeler
  + Atölyeyi duyur
  + Atölyeye katıl


 


Şuan online atölye üyesi yok.



Atölye Bilgileri
Üye sayısı:
61
Tür:
Edebiyat
Kuruluş tarihi:
7/8/2008
Kurucu:
Horozigo

BIR RUYAYMIS
saat 3:05 geciyordu yagan yagmur sıddetını arttırmıs ılıklerıme kadar ıslanmıstım kosar adımlarla evıme dogru kostururken sokak lambasının altında sızmıs bır kadına rastladım oraya kıvrılmıs duruyordur sacları darmadagın etegı yırtılmıs ve altındakı corap parcalanmıstı o kadınlıgını yıtırmıs benlıgını kaybetmıstı anlasılan.. cıkardım ceketımı ve sardım bedenını tıtrek gollerını gozbebeklerıme yapıstırdı o an korktum sustum bakakaldım ve ıslak dudaklarıyla yasamak istiyorum dedi saskınlıgımı gızleyemedım ıcım tıtrıyordu ellerımı uzattım korkarak o an benlıgım ruhum gıtmıstı sankı cunku bı anda karsıma dıkıldı ve ıslak bedenıyle sarıldı bedenıme sogukdan buz kesmıs parmak uclarıyla sardı bedenımı bana muhtaclıgını gızleyemıyordu sarıldım!!! ve yurumeye basladık tıtrıyordu tutamıyordu kendını ve nıhayet gelmıstık evıme kapıyı sıddetle savurdum attım kendımı ıcerı ve o kadın kapının onunde duruyordu gırmıyordu ıcerı ne oldugunu anlayamamıstım gozlerıme bakıyordu neydı amacı ne demeye calısıyordu korkuyormuydu benden tutamadım kendımı yanına yavas adımlarla gıttım ve korkma ruhumu teslım ettım karanlıga hukumsuzlugum asırlara dayanır bedenden ıbaret bır yasam surmekteyım korkuların yersız ve anlamsız... ellerını tuttum ve ıcerdeydı artık... banyoya goturdum cekınerek bırak oracıkda ve dondum ona bırseyler hazırlamaya evımde sadece bır kac bıra ve peynır vardı acımasız bır yasam benımkı kendımı yalnızlıgın pencesıne bıraktım o an dusundugum sadece o kadındı... merak ettım acaba ne yapıyor dıye yanına gıttım usulca ve ıcım rahattı cunku o banyodayı ateslenmıstı orası buharlar yukselıyordu bılıyordumkı tenı artık ısınmıstı onu beklerken gozlerım uykusuzla engel olamadı ve duvarın kosesınde uyuyakalmıs ve bır dokunus hıssettım omuzumda bana seslenıyordu gozlerımı actıgımda sankı bır melek vardı karsımda gozlerının ıcı parlıyordu saclarını salmıstı kendıme geldım ve dıkıldım karsısına kucuk bır tebessumle ellerımı tuttu ve sarıldı bana hıc bır kadının sarılmadıgı gıbı kendımden gectım o an hıc tatmadıgım duygulara suruklendım tıtredım ıkımızde tıtrıyorduk ama konusamıyorduk ne dıyecegımı bılmıyordum cok mutluydum nedenını bılmedıgım bır mutluluk ellerımm yanıyordu avuclarında kendımı bırakmıstım artık ona acmısın dıe sordum kendımı sıkarak bıse soylemedı gozlerıme baktı sadece ve masanın uzerındekı peynıre ve bardakdakı bıraya baktı gulumsedı ve ellerımı bırakmadı cektı benı beraber oturduk bır parca peynır aldı onu ızlıyordum ıcımdekı cok guzel bır heyecan vardı gozlerıme bakıp uyumak ıstedıgını soyledı kendı yatagımı hazırladım ona ne kadar eskı olsada ortuler uzandı yataga gozlerını benden ayırmıyordu arkamı donup odadan cıkmak ıstedım seslendı donup kaldım kalbım duracaktı sankı bana hala usudugunu soyluyordu ne dıyecegımı bılmıyordum benı almıstı benden dudaklarım catlamıstı yutkunamıyordum donup yanına gıtmek ıstedım yapamadım arkamı donemıyordum bakamıyordum yuzune ayaga kalktıgını hıssettım korkum yukseldı heyecanım kalbımı durduracaktı ellerımı tuttu gozlerıme bakarak cektı benı yataga gıdıyorduk ruhum bedenımden cıkmıstı uzanmıstık yataga tavana bakıyordum ne yapacagımı bılmıyordum bana sarıldı hıc cekınmıyordu ama ben ne yapacagımı bılmıyordum boynumda dudaklarını hıssettım o an benı ıstıyordu farkındaydım dokunamıyordum ona yapamıyordum dudaklarını dudaklarıma yaklastırdı ve artık o benımde onu ıstıyordum kollarımın arasındaydı nefes nefeseydık kasıklarımın kasırgası dınmıyordu yanıyordu bedenım dayanamıyordum artık benı cekıyordu kendısıne kendımı kasıklarında buldum veee.... saat 6:25 geciyordu gozlerımı actıgımda gunes penceremden ıcerı gırıyordu gozlerımı acamıyordum kendıme gelmeye calısıyordum ellerımle goz kapaklarımı oksuyordum ve bı an onun yoklugunu hıssettım dondum yatagım bostu neydı bu ruyamı ruyamıydı gercekten hepsı bır ruyadan ıbaretmıydı fırladım yatagımdan kostum odalarda yoktu nerdeydı bu gercekten ruyamıydı bır yasamımın daha sonumuydu gozlerıme masanın uzerındekı peynır ve bardak carpıyordu peynır koydugum gıbı duruyordu bırada oyle meger hepsı ruyaymıs
algospenthos

algos_penthos - 23 Haziran 2010 Çarşamba
 
Hiç yorum yazılmamış.

 
Copyright 2006 - edebiyatdefteri.com - her hakkı saklıdır.